صدای شلپ شلوپ آب زیر پام سکوت شب رو می شکست.

سعی کردم آرومتر راه برم آخه بارونو خیلی دوست دارم اونم منو دوست داره که اینطوری به پرو پام

می پیچه.

یاد اول دبستان افتادم:

آن مرد در باران آمد

یعنی اون مرد وقتی می اومدبارون بارید؟ یا وقتی بارون می بارید اون مرد اومد؟

شاید هم اون مرد اومد تا بارون بباره ؟یا بارون بارید تا اون مرد بیاد؟

مرد با چتر اومد ؟ یا گذاشت بارون روش بباره ؟

اصلاممکنه مرد و بارون به هم ربطی نداشته باشن.

به هر حال بارونو دوست دارم چون زیباست

از ملال می‌ترسم. از فرومردگی و تنهایی در شبهای زمستان.
شبهای تکراری ، غمگین و سوت وکور که تلویزیون تنها دلخوشی‌اش باشد.دیوارها سر شب‌های زمستانی از ریخت می‌افتند. هر چه چراغها را روشن می‌کنی هنوز تاریک است. نورها به زور نورند. و دلخوشی‌ها به زور دلخوشی.بوی کهولت می‌آید.بوی ترس .سرخوردگی تنهایی و کلی چیز ناشناخته و آزاردهنده دیگر. شما از ملال نمی‌ترسید؟

برو بچه‌ها می‌آیند خانه‌مان. شلوغ می‌شود. همه چیز تازه و خوشحال و امیدوار است.زندگی ،وسط تو حرف هم پریدن ما برق می‌زند.شب آبستن ایده‌ها و فکرهای نو‌‌ ست.آبستن شور و جوانی جاودانه. و ما خوشبختیم. تا کی اینطور می‌ماند؟

شب بعد...ملال خزنده از زیر در خانه دزدانه می‌آید...باید دنبالش بگردم و بندازمش بیرون. با یک خاطره ،یک تلفن ،یک شام حسابی یا یک گفتگوی جانانه با لیدی.

دیگر فهمیده‌ام این شور و رهایی حال است. مقام نیست.وقتی آمد باید قدرش را بدانی و برای رفتنش دل نسوزانی . سرشتش این است که بدرخشد و... محو شود

يك روز كارمند پستي كه به نامه‌هايي كه آدرس نامعلوم دارند، رسيدگي مي‌كرد، متوجه نامه‌اي شد كه روي پاكت آن با خطي لرزان نوشته شده بود؛ نامه‌اي به خدا

با خودش فكر كرد بهتر است نامه را باز كرده و بخواند. در نامه اينطور نوشته شده بود:

خداي عزيزم بيوه زني 83 ساله هستم كه زندگي‌ام با حقوق ناچيز بازنشستگي مي‌گذرد. ديروز يك نفر كيف مرا كه صد دلار در آن بود، دزديد. اين تمام پولي بود كه تا پايان ماه بايد خرج مي‌كردم. يكشنبه هفته ديگر عيد است و من دو نفر از دوستانم را براي شام دعوت كرده‌ام، اما بدون آن پول چيزي نمي‌توانم بخرم. هيچ‌كس را هم ندارم تا از او پول قرض بگيرم. تو اي خداي مهربان تنها اميد من هستي، به من كمك كن.

كارمند اداره پست خيلي تحت‌تاثير قرار گرفت و نامه را به ساير همكارانش نشان داد. نتيجه اين شد كه همه آنها جيب خود را جستجو كردند و هر كدام چند دلاري روي ميز گذاشتند. در پايان 96 دلار جمع شد كه آن‌را براي پيرزن فرستادند. همه كارمندان اداره پست از اينكه توانسته بودند كار خوبي انجام دهند، خوشحال بودند. عيد به پايان رسيد و چند روزي از اين ماجرا گذشت تا اينكه نامه ديگري از آن پيرزن به اداره پست رسيد كه روي آن نوشته شده بود؛ نامه اي به خدا. همه كارمندان جمع شدند تا نامه را باز كرده و بخوانند. مضمون نامه چنين بود:

خداي عزيزم. چگونه مي‌توانم از كاري كه برايم انجام دادي تشكر كنم. با لطف تو توانستم شامي عالي براي دوستانم مهيا كرده و روز خوبي را با آن‌ها بگذرانم. من به آنها گفتم كه چه هديه خوبي برايم فرستادي، البته چهار دلار آن كم بود كه مطمئنم كارمندان اداره پست آنرا برداشته‌اند

وقتي بزرگ ميشوي ، ديگر خجالت ميكشي به گربه ها سلام كني و براي پرنده هايي كه آوازهاي نقره اي ميخوانند ، دست تكان بدهي...

خجالت ميكشي دلت شوربزند براي جوجه قمريهايي كه مادرشان برنگشته

فكرميكني آبرويت ميرود اگر يكروز مردم ــ همانهايي كه خيلي بزرگ شده اند ــ دلشوره هاي قلبت را ببينند و بتو بخندند

وقتي بزرگ ميشوي ، ديگر نميترسي كه نكند فردا صبح خورشيد نيايد ، حتي دلت نميخواهد پشت كوهها سرك بكشي و خانه خورشيد را از نزديك ببيني

ديگر دعا نميكني براي آسمان كه دلش گرفته ، حتي آرزو نميكني كاش قدت ميرسيد و اشكهاي آسمان را پاك ميكردي !

وقتي بزرگ ميشوي ، قدت كوتاه ميشود ،آسمان بالا ميرود و توديگر دستت به ابرها نميرسد، و برايت مهم نيست كه توي كوچه پس كوچه هاي پشت ابرها ستاره ها چه بازي ميكنند

آنها آنقدر دورند كه حتي لبخندشان را هم نمي بيني ، وماه ـ همبازي قديم توـ آنقدر كمرنگ ميشود كه اگر تمام شب راهم دنبالش بگردي ، پيدايش نميكني !

وقتي بزرگ ميشوي ، دور قلبت سيم خاردار ميكشي وتمام پروانه ها را بيرون ميكني وهمراه بزرگترهاي ديگر در مراسم تدفين درختها شركت ميكني
وفاتحه تمام آوازها وپرنده ها را مي خواني !

ويكروز يادت مي افتد كه سالهاست تو چشمانت را گم كرده اي ودستانت را در كوچه هاي كودكي جا گذاشته اي !

آنروز ديگر خيلي دير شده است ....
فرداي آنروز تو را به خاك ميدهند
و ميگويند :
خيلي بزرگ شده بود.

پیرزن  تنها و بیمار خانه روبرویی تمام مدت روی تخت افتاده است.پشت یک پرده ضخیم . هر از گاهی پرده را کنار می‌کشد و بیرون را نگاه می‌کند. منطقن چیزی زاویه او نباید اجازه دهد چیزی بیش از طبقه آخر آپارتمان مقابلش را ببیند. یعنی خانه ما را .این طوری بود که متوجه هم شدیم.

انگار هیچ‌وقت نمی‌خوابد.شب که می‌خوابم هنوز بیدار است . صبح که بیدار می‌شوم هم. طی زمانهایی هم که اقبال شب‌بیداری دارم ، همچنان با دست پرده را کنار می‌زند و به منظره تکراری مقابلش که ما باشیم نگاه می‌کند.

شاید اگر بداند که ما می‌بینمش ...که حواسمان به بیداری تب‌دارش هست حالش بهتر شود. شاید چیزی در زندگی‌اش تغیر کند. یا دست‌کم برای مدتی دلخوشی تازه‌‌ای در زندگی ساکتش بیابد.این بود که این بار برایش دست تکان دادم.اول شرمگینانه و یک دستی .بعد دو دوستی .مثل جزیره‌مانده ها و همراه با بالا پایین جهیدن. می‌خواستم مطمئن شود که با خود او هستم. او نمی‌تواند بالا پایین بجهد. مقدورش تنها تکان دادن 90 درجه‌ای دست راستش است و تکان دادن پرده .شروع کرد. پرده را به تناوب تکان داد. مثل بازی قایم موشک پرده را گرفت جلوی صورتش  و پس زد. چندین بار .با هر دست تکان دادن من.

دوست دارم فکر کنم که شاید سرگرمی تازه‌ای در زندگی‌اش پیدا شده.

پدر در حال مطالعه روزنامه بود اما پسر کوچکش دست از مزاحمت و شيطاني بر

نميداشت پدر خسته از اين ماجرا يک ورق کاغذ را جدا کرد..که نقشه دنيا بر روي آن

ديده مي شد آن را به چند قسمت پاره کرد و تحويل پسر داد....

ـ حالا کاري براي انجام دادن داري من به تو يک نقشه دنيا را تحويل داده و ميخواهم تو

آن را دقيقا همان طوري که بود به هم بچسباني..

پدر سپس مجددا مشغول مطالعه روزنامه شد و ميدانست که اين کار حداقل پسر

بچه را براي بقيه ساعات روز سرگرم نگه خواهد داشت..

اما پانزده دقيقه بعد پسرک با نقشه برگشت.

پدر حيرت زده پرسيد:

آيا مادرت به تو جغرافيا ياد داده است؟

کودک پاسخ داد:

نه پدر من چيزي از آن نميدانم ام اتفاقي که افتاد اين بود که آن روي ديگر ورقه اي که

به من دادي عکس شخصي چاپ شده بود و من موفق شدم که با بازسازي انسان

دنيا را هم مجددا بسازم!!

                                         پائلو کويلو